Scytowie
Poniedziałek, 22 Marzec 2010 18:27
Scytowie to koczownicze plemię irańskie. Za ich kolebkę uważa się Azję Centralną. Od przełomu VIII i VII w. p. n. e. zamieszkiwali północne okolice Morza Czarnego. Przez Kaukaz w latach 70. VII w. p. n. e. dotarli do Azji Mniejszej. Na przestrzeni kilku wieków (II w. p. n. e. - II w. n. e.) część plemion scytyjskich osiadła na Krymie i założyła tutaj królestwo.

W VI i V w. p. n. e. watahy scytyjskie wyprawiały się na tereny Europy Środkowej. Wtedy też dotarły na obszary obecnych ziem polskich. Z tego okresu pochodzą liczne zachowane wykopaliska.
Scytowie zajmowali się przede wszystkim hodowlą koczowniczą i rolnictwem. Karczowali lasy, by wypasać bydło: owce, kozy, świnie. Podstawą ich gospodarki były jednak konie, na których świetnie jeździli.
W rolnictwie używano różnorodnych narzędzi takich jak: pługi, radła, motyki sierpy a także żarna.

Ludy te w niewielkim stopniu zajmowały się łowiectwem i rybołówstwem, choć odnalezione kości dzikich zwierząt, a także sieci i haczyki na terenach nadrzecznych świadczą również o ich zainteresowaniu tymi dziedzinami działalności. Badacze potwierdzają, że Scytowie byli wprawnymi bartnikami, a wytworzony miód przeznaczali na handel.

Kobiety tkały materiały, lepiły narzędzia ceramiczne, mężczyźni zaś wykuwali narzędzia. Słynęli też jako świetni garbarze. Wyrabiali wspaniałe ozdoby ze złota i srebra.
Jako koczownicy przemierzali ziemie. Byli wprawnymi kupcami, ale też pośrednikami w handlu między światem Wschodu i Zachodu. Sprzedawali zboża, skóry zwierząt, ryby, miód, wosk, niewolników, kupowali zaś, przede wszystkim od Greków, wyroby ceramiczne i jubilerskie.

Jako plemię, które ulegało wpływom cywilizacji Azji Mniejszej z jednej strony oraz greckiej z drugiej, Scytowie wykształcili ustrój łączący cechy kilku innych społeczności. Początkowo za najlepszą organizację uznawali społeczeństwo rodowe. Poszczególne rody szybko jednak zaczęły rywalizować ze sobą. Jedni bogacili się, inni ubożeli, to wywoływało napięcia. Podziały klasowe doprowadziły do powstania struktury państwowej. Wkrótce społeczeństwo rodowe zastąpiono ustrojem monarszym.
W IV w. p. n. e. pod wodzą Ateasa plemiona zjednoczyły się. Króla zaczęto otaczać kultem jako najwyższego kapłana.

Każdy mężczyzna scytyjski był wojownikiem. Walczący wyposażeni byli w okrągłe tarcze, łuki i strzały, włócznie lub oszczepy oraz krótkie miecze. Na głowy wkładali hełmy, ciała okrywali pancerzami wykonanymi ze skór i metalu. Jeździli konno, a ich ulubionym typem walki była wojna podjazdowa.

Scytowie na podbite ludy nakładali daniny. Często brali też jeńców wojennych. Niewolnicy pomagali w pracach domowych. Często, by zapobiec ich ucieczkom okaleczano ich np. oślepiając.
Co ciekawe, niektórzy starożytni historycy podkreślają, że w bitwach brały też udział kobiety scytyjskie. Nie jest to informacja pewna.

Podobnie trudno określić status kobiet w społeczności tego ludu. Choć organizacja była raczej patriarchalna badacze nie są zgodni co do roli Scytyjek. Jedni uważają, że zajmowały się one głównie domem, życie spędzając na wozach (okrytych kocami na kształt namiotu), inni zaś sądzą, że mogły brać udział we wszystkich dziedzinach życia, będąc równymi mężczyznom.
Zarówno kobiety jak i mężczyźni scytyjscy uwielbiali bogato zdobione stroje. Oprócz licznych elementów biżuterii (bransolet, pasów, medalionów, brosz, diademów i zausznic) nosili również szaty przystrajane złotymi naszywkami. Głowy okrywali spiczastymi kapturami (baszłykami).Bogate Scytyjki wkładały wysokie czepce okrywane welonami.

Ludy te nie myły się wodą, a do oczyszczania ciała używały specjalnych łaźni parowych.
Scytowie żywili się przede wszystkim przetworami mlecznymi (kumysem – sfermentowanym kobylim mlekiem, hipiką – owczym serem), warzywami (fasola, czosnek, cebula) i mięsem.
Wierzenia scytyjskie początkowo opierały się na szamanizmie, z czasem wpływy kultur europejskich doprowadziły do przemieszania się różnych elementów pierwotnych i nowych wierzeń. Scytowie nie budowali świątyń i nie tworzyli podobizn bogów. Ofiary ze zwierząt i ludzi (niewolników, jeńców wojennych) składali bogowi wojny – Aresowi oraz bóstwom płodności. Wierzyli poza tym w magię, czary. Nie mieli mocno rozbudowanej warstwy kapłańskiej.



Joomla Templates and Joomla Extensions by JoomlaVision.Com
 

Komentarze  

 
0 # wacek 2012-01-22 08:00
wszystko to bajki .jeden przykład-fasole przywieziono do Eurazji po odkryciu Ameryki przez Kolumba
Odpowiedz | Odpowiedz z cytatem | Cytować
 

Dodaj komentarz


Kod antysapmowy
Odśwież